‘Alle begin is moeilijk,’ zegt ze en ze helpt mij overeind.
Dat neerbuigende toontje, Mevrouw de Prima Donna. Maar niet lang meer, reken daar maar op. Haar uitvoeringen lijken soepel te gaan, maar ik zie de knieën net niet gestrekt genoeg. En tijdens de oefeningen kraakt ze. Mij hou je niet voor de gek. “Rust door diepgang en beleving” noemen ze het, ik noem het aftakeling.
Haar tijd is voorbij. En mijn tijd komt.
‘Doe rustig aan, je carrière duurt lang genoeg. Niets overbelasten nu.’ Angst voor de nieuweling spreekt hieruit, ze is nu al bang dat ik haar overvleugel. Op de Academie waarschuwden ze voor de harde wereld. Je krijgt geen vrienden, alleen concurrenten.
Ik ben er klaar voor.

Weer mooi vanuit twee personages neergezet Menno.
Bedankt Willem. Zo zie je maar, het is niet alles dans wat er blinkt.
Mooi gedaan.
Ik heb mijn hele jeugd op ballet gezeten. Vooral als pubers dachten we niet altijd positief over elkaar. Meestal wel.
Bedankt Lousje, ik heb er de bouw en soepelheid niet voor. Maar mijn moeder wilde mij graag op Ballet, ik heb nooit goed begrepen waarom.
Leuk Menno, zo die twee perspectieven. Geloofwaardig ook.
‘Haar uitvoering lijken soepel te gaan’ > uitvoeringen
Inge bedankt.
Uitvoeringen is uitgevoerd.