Sinds het kerstkaartje dat ik ontving, afgelopen december, heeft het me niet meer losgelaten. Het verdriet van een vrouw die onlangs weduwe werd nadat manlief een COVID-19-gerelateerde fatale aandoening opliep. Naast haar verlies rouwt ze om het gebrek aan fysiek troostend contact van haar naasten.
Mijn hart gaat uit naar háár en alle anderen, wiens hart de afgelopen tijd vol verdriet is blijven staan omdat het ‘Gooi het er maar lekker uit lieverd’ moment maar niet komt.
Er komt sowiezo geen hond, want die koos het hazenpad sinds er geen kat is die nog van huis gaat.
Dit bericht is ter nagedachtenis aan de liefkozende omhelzing, welke vervangen werd door een troosteloos steunloos en hopelijk tijdelijk alternatief: de digitale groet.
Mooi stukje, Louisa. Zeer schrijnend, dat gebrek aan fyiek contact als troost zo wenselijk is.
sowiezo – sowieso
omhelzing, welke – omhelzing, die (zie uitleg onder de link)
‘Gooi het er maar lekker uit lieverd’ moment
‘Gooi het er maar lekker uit lieverd – moment’
https://onzetaal.nl/taaladvies/welke-die/#:~:text=Welke%20is%20hier%20niet%20fout,die%20heeft%20sterk%20de%20voorkeur.
Je werk mee naar huis nemen getuigd natuurlijk van de nodige empathie maar of het steeds een verstandige keuze is…betwijfel ik. Het is zonder meer mooi geschreven.
Ondanks alle maatregelen enz slagen wij (familie en ik) onze 93-jarige moeder te blijven bezoeken, wel met de nodige voorzorgsmaatregelen. Er zijn ook legio ouderen waar inderdaad niemand naar toegaat. Grt.
@Louisa: mooi. Ik hoorde van iemand die in de uitvaartbranche werkt, dat er echt mensen overlijden uit gebrek aan contact. Mijn schoonmoeder wordt door mijn Lief nog steeds omhelsd, een afspraak die ze hebben gemaakt.