120 woorden Schrijf mee!
« »

Familie, Fictie, Liefde

Inzicht

30 december 2020 | 120w | Hadeke | 0

‘Kijk papa, het sneeuwt!’
Ik kijk naar buiten. Inderdaad. Een sneeuwbui zoals ik die alleen nog maar herken uit mijn vroege jeugd of uit kerstverhalen.
‘Gaan we naar buiten?’ vraagt ze.
‘Natuurlijk,’ zeg ik.
Ze trekt haar spierwitte winterpak aan, doet haar witte laarzen aan en zet de witte capuchon op. Zo stapt ze op het verse sneeuwtapijt, waar ze meteen decimeters diep in wegzakt.
‘Ik zink!’ roept ze lachend.
Dan zet ze twee stappen vooruit en valt plat voorover. Door het dichte gordijn van dansende vlokken en mijn wat slechte zicht ben ik haar even kwijt.
‘Hier ben ik!’ schreeuwt ze al snel.
Ik hoop dat het haar altijd zal blijven lukken om zich van haar omgeving te onderscheiden.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

15 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?


« »