Bijna wekelijks heb ik ze zien vertrekken. Een teamleider of PIW’er begeleidt ze naar de deur. Ze krijgen nog een hand en overhandigen de (getekende) ontslagbrief. Pas dan gaat de deur open. Met enkel een vuilniszak gevuld met wat er dan zoal is staat de inmiddels ex-gedetineerde buiten.
Juist voor deze groep zijn er verschillende mensen die zich hard maken voor een terugkeer in de maatschappij. Exodus heet deze club, ze bieden hulp bij huisvesting, bij regelgeving zoals een uitkering aanvragen, een zorgverzekering enz. Dat een dergelijke club noodzakelijk is, blijkt dagelijks. Een van de vele initiatieven waarvan het bestaan niet meteen bij het grote publiek bekend is, maar die wel bijzonder goed werk verricht. Trieste blik, man en vuilniszak.
Goed stukje bij dit thema Luc. Grt.
Het is en blijft een trieste bedoeling Willem. Ook in deze tijd komen er natuurlijk weer mensen vrij, al dan niet verstoten door familie, vrienden en maatschappij. Fijne Kerstdagen, maar niet heus. Dank voor je reactie. Grt
Mooi. Helemaal naar waarheid?
Ja hoor, als gediplomeerd beveiliger bij Justitie zag ik ze wekelijks, zo niet dagelijks voorbij komen in de beschreven hoedanigheid. Grt
Mooi dat zo’n club bestaat. Je staat buiten met je leven in een vuilniszak, voor vele het enige wat ze nog hebben.
Iedereen verdient een tweede kans en een dak boven je hoofd.
Dank voor je reactie, Sandra. Nazorg, dat behoeft niet alleen wat uitbreiding maar zeker ook een plek in het reguliere zorgaanbod. Zover is de mensheid nog niet. Denk aan psychische nazorg bij een overlijden, ongeval, ziekte, ontslag, enz. De weg is nog …erg lang. Wie weet doet de volgende generatie het beter…Grt.
@Luc: mooi verhaal, ik had dezelfde associatie.
Ja, ik had hem al opgemerkt Lisette. Dank voor je reactie. Grt.