Met opzettelijk wél gemene intenties maakte je aanvankelijk een welgemeende verpletterende indruk.
Je kreeg dan ook institutionele ondersteuning en assistentie welke zó in het oog springend is dat ik het meeslepend einde, waarbij ik zelfs nog geboeid werd, niet heb kunnen zien.
Slechts een paar kaarten werden nogal zwaar geschud, toch? Ik kan het voortaan wel schudden, maar wakker? Sindsdien nooit min of meer.
Natúúrlijk ben ik zoekende naar een drijfveer want samenhangend zal ik nooit bewerkstelligen. In mijn stoutste dromen bereik ik de adembenemende wreedaardigheid niet die mij toen verpletterde, verblindde, ontvelde en vastgeketend, totaan de kiem gesmoord, liet heengegaan.
Vanwaar toch de diepgewortelde overtuiging dat er na de heenweg die je mij insloeg nog een weg terug is?
Ik snap ook niet waarom Louisa, waarom je zo lang bent weggebleven van 120W. Het doet me goed om weer van je te mogen lezen. De ene keer onsamenhangend de andere keer weer hartstikke duidelijk, maar telkens weer….bijzonder. Leuk dat je er weer bent! Hopelijk gaat het goed met je! Grt
Bedankt voor je warme welkom, Luc. Ik hield mij tijdelijk elders op…
Ik denk dat ik je opmerking over gebrek aan samenhang ook wel snap. Maar als je de achterliggende casuïstiek erachter kent is ieder woord raak, vaak via de dubbele betekenis van het woord. Omwille van de privacy houd ik het wat algemeen.
Dit stukje gaat over onvrijwillige behandeling die werd afgedwongen door een hulpverlener die de situatie niet durfde af te wachten, waardoor een averechts effect ontstaat.