Toilet schoonmaken, kamer poetsen, vloeren dweilen, ramen zemen, boodschappen halen, was draaien, was ophangen, koken, vaatwasser inruimen, vaatwasser leeghalen, koffie zetten: ziehier een doordeweekse dag.
De afwisseling met de leuke dingen buiten, goed voor lichaam en onrustige geest, is door Corona flink beperkt.
In huis vind ik steun aan puzzelboekjes (vijf sterren!), boek (één hoofdstuk) en aan een fotoboek voor op de laptop (hoezo ontspannend?)
Het dagelijkse nieuws neem ik heel selectief tot me, teveel en te naar.
Aan het eind van elke dag is het tijd voor mijn dagelijkse portie Netflix, de beloning na alle harde werken. Ik leef mee met Rita, de Deense docent.
En daarna begint er weer een nieuwe dag: ik beschrijf hem in honderdtwintig woorden.

Een hartje Lisette voor het mooi beschrijven van een triest bestaan (althans, zo komt het op mij over). Is Netflix de ultieme beloning of heb je nog dromen/wensen?
@Willem: het valt reuze mee hoor, maar soms vind ik het huishouden een repeterende saaie bezigheid. Maar het leven is leuker dan dat, bv door het schrijven van een column. Maar Corona maakt het leven wel saai, toch?
Een triest bestaan? Hmmm, kort door de bocht conclusie? Ik lees er geen onvrede in. En Lisette….fietsen kan altijd! Door weer en wind, elke dag. Grt
@Luc: ik ben niet echt ontevreden, maar het huishouden blijft niet echt iets waar ik mijn vervulling in vind. Gelukkig kan ik de buitenwereld inderdaad ook wandelend en fietsend ingaan.
Hi Lisette, ik had het kunnen schrijven met als toevoeging de kinderen die naar school gebracht moeten worden. Maar je kunt toevoegen: een lekker warm bad, een wandeling in het vroege donker van de avond (wanneer je nog bij anderen naar binnen kunt kijken) en het bellen van iemand die een gesprekje kan gebruiken. Hartje.
@Valerie: je hebt nog een extra taak, gelukkig brengen mijn kinderen zichzelf naar hun opleidingen.
En er zijn zeker hele leuke dingen te doen hoor, maar voor een column is het altijd leuk om het wat scherper te stellen.
@Valerie: oef, je hebt nog een extra taak. Mijn kinderen brengen zichzelf naar hun opleidingen.
En verder zijn er best veel leuke dingen te doen, hoor, maar voor de column is het leuk om het Iers scherper te stellen.
Herkenbaar. Dweilen, ramen zemen en boodschappen doen hoeft toch niet elke dag? Ik geniet ook van mijn dagelijkse wandelingetje.
@Lousjekoesje: nee, gelukkig niet. Ik herinner me dat mijn moeder wél elke maand de ramen zeemde, met de grote schoonmaak ging echt alles naar buiten om te luchten. En dat allemaal zonder vaatwasser…
Huishoudelijke klussen hebben de neiging om ernstig in herhaling te vallen, een echte Sysiphus-klus dus.
Die wandeling maak ik ook, dat deed ik vóór Corona ook altijd in mijn eentje.
Lisette, misschien een troost: routines geven ook structuur aan het bestaan. Ik heb veel rapporten gelezen van zeg maar gewone mensen, dus geen beroepscriminelen, die ernstige misdaden hadden begaan en bij veel van hen was er sprake van gebrek aan structuur in hun leven. Daarom worden ze tijdens detentie vaak opgeleid tot timmerman, schilder of desnoods loempiavouwer. Het idee is dat wanneer iemand structuur in zijn leven heeft, de kans op het begaan van allerlei misdrijven geminimaliseerd wordt. De maatschappij wil brave burgers en de minder brave burgers worden gereserveerd voor Netflix of spannende thrillers.
Netflix is trouwens een mooie beloning aan het eind van de dag en het schrijven van ZKV’s een goede vervanger voor Prozac.
@Cesar: dank voor je uitgebreide reactie. Ik ben het met je eens dat structuur kan helpen, maar ik houd van iets meer inhoud in de activiteiten, en dat is in deze tijd niet echt gemakkelijk te regelen.