Ik ben een echte filmfan en maak me graag druk over mensenrechten, dus een combinatie is heerlijk in het kwadraat.
Dat geldt niet voor alle mensen in mijn omgeving. Die vinden de thema’s te zwaar, slapen daarna niet lekker meer.
Voor mij ligt het dus anders: ik word van elke film weer (even) een activist, en geniet van de discussies naderhand in het café.
In deze tijd gaat alles anders: een mondkapje op als je door de ruimte loopt en de zalen halfleeg, om negen uur de laatste ronde. En dus kon ik de regisseur van de film onlangs alleen een glaasje water aanbieden.
Niet echt hartelijk, maar hopelijk wel gezond. Sterk genoeg om nog jaren te kunnen blijven strijden.
Recente reacties