Robert was een perfectionist. Vroeger de beste sluipschutter in het vreemdelingenlegioen. Zijn schoten waren vanuit puur esthetisch oogpunt echte kunstwerken. Zuiver, genadig en probaat. Als penseelstreken van Dalí.
Zijn maat Alain stond op de hoek van de straat, voor het beslissende signaal.
Drie heren stapten uit een blinkende zwarte auto van Duitse makelij.
Alain wreef met zijn wijsvinger over zijn neus. Voor Robert het teken om ze vanaf het platte dak een reis naar het Walhalla te bezorgen.
Sierlijk als doodvermoeide marionetten zakten zijn slachtoffers in elkaar. Gegarandeerd een pijnloos einde.
’s Avonds werd de buit verdeeld en namen ze afscheid.
Robert moest niet vergeten voor vertrek naar Tórshavn nieuwe tandenborstels te kopen.
Er gaat niets boven een goed gebit.
Recente reacties