Het was gemeen dat we mijn broertje plaagden met zijn ‘splaakgeblek’. Door een vergroeiing van zijn gehemelte, had hij vooral moeite met de ‘r’ na een andere medeklinker. Ik ben er niet trots op, dat we hem vaak zo op stang joegen, dat hij uiteindelijk in machteloze woede om zich heen begon te slaan. Nu hielp het niet mee dat mijn ouders hem Bram hadden genoemd.
Gelukkig kon hij toen hij acht jaar was, geopereerd worden. Terwijl hij daarvoor altijd zijn naam vermeed, sprak hij nu steeds over Bram, zoals in de gedenkwaardige zin: Bram wil ook een gebrokte broes. Sindsdien noemen we in onze familie zo’n houthakkershemd een gebrokte broes. Gelukkig kan Bram er nu ook hartelijk om lachen.
« Gesprek
Woongenot »
« Gesprek Woongenot »
Familie, Fictie
Een gebrokte broes
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Annette Akkerman of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Gesprek Woongenot »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
IJzersterk, Annette! Gebrokte broes… die houden we erin.
@Annette, begrijp ik het nu niet goed? Eerst kon Bram de ‘r’ niet uitspreken en na de operatie de ‘l’ niet meer??
Hij deed aan overcompensatie. Verving overal de ‘l’ voor een ‘r’.
@Annette: erg leuk verhaal! Mijn partner kon in haar jeugd ook de ‘r’ niet uitspreken. De familie lag slap van de lach als zij haar “klentenblood” lieten zeggen. Het is zonder operatie overgegaan, maar ik ga haar eens vragen of ze nog wel eens aan die tijd terugdenkt.