‘Blijf liggen papa,’ zegt hij en legt het gereedschap op het tafeltje. Een hamer, schroevendraaiers, een Engelse sleutel en een prittstift. Instrumenten die bij elkaar nooit tot welke succesvolle reparatie dan ook zullen leiden.
‘Doe je voorzichtig?’ zeg ik.
‘Natuurlijk,’ antwoordt hij en pakt de hamer en een schroevendraaier.
‘Mond open!’
Ik klem mijn lippen stijf op elkaar.
‘Doe nou. Of wacht ik weet wel iets anders,’ zegt hij, ‘doe je shirt uit.’
Ik gehoorzaam.
Hij pakt de prittstift en smeert de lijm in dikke lagen op mijn borst.
‘Als we wachten, trekt de lijm naar binnen.’
We wachten. Ze zal niet meer terugkomen. Ik durf het niet te zeggen. Hij probeert mijn gebroken hart te repareren. Eén is genoeg.


@Hadeke, wat lief (en mooi beschreven).
Konden we het maar lijmen voor onze kinderen.
Weer fijn dat je met het thema meedoet, Hadeke.
Mooi bedacht, Hadeke, het kind dat een gebroken hart letterlijk neemt.
Het woord prittstift bestaat eigenlijk niet. Het is Pritt Stift in het Nederlands en officieel heet het Pritt Stick.
Dank voor jullie reacties.
@ewald Ik twijfelde al, maar wikipedia gaf me gelijk. En als ik iets in mijn voordeel vind, zal ik het natuurlijk niet verder onderzoeken. 🙂 Maar ik vrees dat van Dale met jou meegaat.
Om het nu weer te veranderen naar plakstift vind ik afbreuk doen.
Hadeke, Wikipedia is niet altijd een even betrouwbare bron. De Van Dale heb ik niet geraadpleegd, wel de firma Pritt. Je hebt in zoverre gelijk, in de volksmond wordt het inderdaad een Prittstift genoemd (ook in Wikipedia wordt het trouwens met een hoofdletter geschreven). Bij merknamen houd ik bij voorkeur de schrijfwijze van de producent aan.