Mijn schuin afgesneden bamboepenseel staat loodrecht op het rijstpapier. Met vloeiende streken zet ik de karakters een voor een neer. Het samenspel van lichaam en geest. De weg van de eenvoud.
De vijver weerspiegelt de berg met zijn besneeuwde top. In de verte hoor ik het triomfantelijke geschal van een passerende groep kraanvogels. De ochtendbries brengt de zoete geur van lindebloesem.
Mijn huid is door de jaren heen dun geworden als perkament, maar mijn hart is een inktpot die nooit leeg raakt; een zwarte rivier stroomt door mijn aderen.
Opspattend water; een koikarper hapt naar een vlieg, de kringen dijen uit over het wateroppervlak. Ik ben het canvas waarop het leven een tijdje schrijft. De wind neemt het weer mee.
@Robbedoes. Heel poëtisch om bij weg te dromen.
@Robbedoes Wat mooi! Een kort verhaal met de sfeer van een haiku.
Een pareltje.
Hi Tiny, Anette en Levja, dank voor jullie reacties, ik ben er erg blij mee.
@Robbedoes. In de sfeer van ‘De smalle weg naar het verre noorden,’ van Bashō.
@Robbedoes. Sfeervol stukje.
één voor één – een voor een
Koi karper – koikarper
@Robert-Jan, het had zomaar een songtekst kunnen zijn. 😉
@Luc, leuk dat je er muziek in hoort 🙂
@Han, ik heb het aangepast, dank je voor de verbeteringen!
@Cesar, interessant. Ik kende alleen gedichten van hem, niet dit boek. Dank.
@Robbedoes. Graag gedaan. En voor de volledigheid: ik doe dat niet als betweter, maar als taalliefhebber. Maar als je het liever niet wilt, gewoon zeggen, hoor.
@Han. Je komt ook op me over als een taalliefhebber, dus ik kan je verbetersuggesties zeker waarderen.
@Robbedoes. Prima! Dank je.