‘Papa, ben jij het?’
Ik voel een paniekaanval opkomen. Voorzichtig zet ik een stap naar voren waar de brede houten trap verschijnt. Nee toch! Ik bevind me in jóuw droom, terug in jouw huis, waar jouw regels gelden. Mijn kleuter-handje kan nog steeds niet bij de leuning.
‘Pap?’
Om mij heen beginnen zich stapeltjes te vormen. Opgestapelde stukken boomschors die met een oorverdovend kabaal neerkomen. Ik krijg de lange versie vandaag.
‘Ik begin alvast met tellen papa. Deze keer zal ik het goed doen.’
Maar hoe kan ik het goede antwoord geven als hij steeds de aantallen wijzigt? Kon ik het maar doorspoelen. Alles mag, maar alsjeblieft niet dat tellen.
‘Frederique, waar zit je verdomme? Komen, nu! Un, deux, troi…’
Recente reacties