Als ik op de metro sta te wachten, komt er een sjofele man op me afgelopen.
‘Heeft u wat geld voor mij? Ik ben dakloos en ik heb honger.’
Alleen in mijn heuptas heb ik losgeld, die heb ik vandaag niet om.
‘Ik heb geen geld op zak, sorry.’
De man kijkt naar mijn shopper met twee schoenendozen erin. Ik zie hem denken, ik zie ook de gitaar op zijn rug. Ik kijk nog eens goed. Verrek, ik ken die vent.
‘Ik weet hierboven een aardig eettentje, daar kan ik je iets te eten aanbieden.’
De man knikt. Aldaar valt hij op het eten aan. Dan stemt hij zijn gitaar en speelt een Dylan song.
Heeft hij mij ook herkend?

Met de prachtige song van Bob Dylan – Shelter from the Storm
https://www.youtube.com/watch?v=-gsDBuHwqbM
Echt gebeurd of fictie, Levja?
‘Erna’ vind ik persoonlijk geen mooi woord om een zin mee te beginnen. Simpelweg ‘dan’ lijkt me mooi en afdoende.
Ik heb zitten worstelen met erna en gek genoeg had ik eerst ook dan. Soms is de eerste gedachte het beste. Dus weer dan.
Is ‘ik vind persoonlijk’ nu een tautologie? Ik ben het even kwijt.
Ik laat het aan ieders verbeelding over fictie of niet.
‘Ik vind persoonlijk’ is enerzijds inderdaad een tautologie, anderzijds een nuancering. ‘Ik vind’ klinkt stelliger dan ‘ik vind persoonlijk.’ In het laatste geval geef je meer aan dat het een smaakkwestie betreft en dat je zeker niet pretendeert de wijsheid in pacht te hebben. Althans, dat vind ik.
Dan vind ik 😉 met beginnen van persoonlijk nog zachter ‘klinken’.
Dus: ‘persoonlijk vind ik’
Was het Toon Hermans die op de vraag of hij kon zwemmen antwoordde: ‘Ik persoonlijk niet’?
Hoewel ik Toon Hermans hooglijk heb bewonderd, durf ik hier geen antwoord op te geven, Guido. Ik weet het niet.