‘Het is nog midden in de nacht’ fluister ik steevast tegen Daniel als hij me om vijf uur of half zes al naar zijn bed roept. ‘Maar ik ben klaar met slapen’ jammert hij dan. ‘Nee, echt, dat kan helemaal niet, kijk maar hoe donker het nog is’, zeg ik dan terwijl ik het verduisterende gordijn een stukje omhoog til. Het helpt soms en stilt dan zijn honger om de dag te starten een extra half uur.
Vanmiddag sloop ik tussen de bedrijven door naar de slaapkamer om heel even mijn ogen te sluiten. Ik viel direct in slaap, heerlijk! Tot er een jongetje naast me kwam staan en me aantikte: ‘Mama, het is niet midden in de nacht, kom!’


Klaar met slapen is een geldig excuus. Leuk om je weer eens te lezen, Valerie.