Gisteren was Mathilda op de televisie; naar het gelijknamige boek van Roald Dahl.
Sinds ik mij niet meer identificeer met Mathilda bemerkte ik gisteren plotseling een toenemend verlangen juffrouw Bulstronk te willen zijn.
Dan mocht ik vreten, schreeuwen, jonge kinderen angst inboezemen. Mijn benen zou ik niet meer hoeven scheren en mijn kleding hoefde ik niet meer te verwisselen en als klap op de vuurpijl: kogelstoten met een meisje wiens vlechten mij niet aanstonden.
Nu heb ik zojuist in de spiegel gekeken en aan mijn voorkomen is nog weinig ‘Bulstronkerigs’ te ontdekken. Wie weet volgend jaar.
Dit jaar zal ik mij wederom voegen naar de koffievisite, de feeststol en het kerstdiner, in een prachtige avondjurk. Ook leuk.
Fijne kerstdagen allemaal.
Recente reacties