De zware tas die ze draagt zit vol met haar verleden, heden en toekomst.
Het is de bagage des levens, zoals ze het zelf noemt.
Ze is onderweg naar nergens en dat ontmoedigt haar soms, soms ook niet.
Slapen in de nachtopvang, overdag naar de dagopvang.
Toch mist ze veel erkent ze regelmatig.
Ze mist haar moeder, och mama.
Gelukkig weet die niet dat ze hier zwerft, die denkt dat ze met een vriendje naar Parijs is gegaan om niet mee terug te keren.
Na de jarenlange conflicten was ze het huis uitgegaan om te kiezen voor een eigen bestaan.
Hoe geslaagd is ze?
Ze komt niet verder dan de liefdadigheid van anderen accepteren.
Daar is ze hen dankbaar voor.

@Trees. “om niet mee terug” of toch “om niet meer terug” ?
Grt, Rop