Spelen doe je maar op de bühne zei ie. Mijn moeder en broertje speelden ook mee. Een familiedrama. Ze konden bijna nergens anders meer over praten. Veel liever was ik eens met z’n allen gaan wandelen. Naar het bos. Of samen naar een zwembad. Maar nee. Iedereen wilde veel liever toneel spelen. Sukkels. Ik haat ze.
Taar heeft de tranen in de ogen staan. Wat een verdrietig meisje, die Charley. Ze pakt haar eens stevig vast en knelt haar gezichtje moederlijk tussen haar borsten. Charley verdwijnt er bijna volledig in.
‘Ach, lieve meid, kom eens hier. Ik zal je troosten. Brul maar eens goed in mijn zachte vlees. Dat doet je goed. Gooi die kwaadheid eruit. Snotter jezelf eens leeg.’
Recente reacties