Ik trek de haring uit de grond. Hij geeft niet echt mee. Doodmoe is hij van het strakhouden van de tent. Maar dat is nog niet het ergste. Hij heeft ook wel tien keer een schop tegen zijn kop gekregen. Of is het hoofd? Bij een haring weet je dat nooit. Ik houd het dan maar bij kop.
Een blauwe kop heeft hij ervan gekregen. Ik zie het. Een beetje medelijden is op zijn plek. Al is het maar om wat troost te bieden. Met een diepe zucht liet hij zich toch uit de grond trekken. Nu mag hij weer een jaar rusten in de zak tussen de andere haringen. Met een beetje geluk staat hij volgend jaar niet vooraan.
@Mien, idd grappig. Enig verschil is dat je op de weg terug bent en ik duidelijk nog op de heenweg. Leuk !