Allemaal trokken ze zich na het avondeten terug.
Ze kan het niet geloven. Ik ook niet.
Het ontwaken was een verhaal apart, dat pas na enige dagen en de nodige kopjes sterke koffie kon worden verteld.
De hele buurt is een broeinest van roddels, ambities en verlangens om de rotzooi van de stad achter zich te laten.
‘Kunnen jullie niet nagaan of er een ongeluk is gebeurd?’
‘Het spijt me, maar wij kunnen u voorlopig nog niet helpen.’
Minstens even hectisch waren de acties van de rondtrekkende vrijwilligers, met alle dreigementen en lofprijzingen die daarbij hoorden.
Het is niet de rechtvaardigheid die ons verenigt.
Het zaad zoekt en vindt de weg wel als het juist zit.
Verdomme nog aan toe.

Een knap geschreven stukje, Cesar. De vragen die het oproept, hoeven niet beantwoord te worden. Het mag mysterieus blijven.
@Ewald. Multi-interpretabel was inderdaad de bedoeling van deze tot een geheel gesmolten fragmenten.
Opzet geslaagd. Ikzelf heb nog een vergelijkbaar stukje op de voorraadplank liggen, getiteld ‘Gebeurtenissen.’ Ik zal het binnenkort plaatsen.
@Ewald. Ik ben benieuwd…