Van een afstandje blijf ik maar kijken, gluren en waken. Daar ligt ze dan, helemaal alleen en geen mens om haar heen. Ze huilt niet, ze kijkt en wacht moederziel alleen.
Een trein raast langs en er ontstaat een stofwolk van al het zand. De rust keert toe en weer is er niemand. Nog steeds maakt ze geen geluid.
Dit gaat niet werken. De pijn in mijn hart kan het niet meer aan, ik loop ernaartoe. Twee goudkleurige, onschuldige ogen kijken vriendelijk naar mij. Ik moet je naar de politie brengen.
“Waar komt dit kind vandaan? Hoort ze bij u?”
“Geen idee, ik vond haar alleen.”
Dag lieve baby, ik hou wel van jou. Alleen ik kan het niet alleen..
Recente reacties