Ik kreeg vandaag een blauw visioen van een herfstwandeling in de toekomst. Er was gewoon geen plaats meer op de aarde voor bomen en gelukkig waren er nog veel goedmenschen. Ze maakten platformen van petflessen, ze hadden ze op overschot. De melkboer was nu een strontophaler geworden. Hij verzamelde kakjes en slik. Iedereen droeg bij. Het leger was eindelijk eens ingeschakeld voor een nobelheid ongezien doorheen de menselijke geschiedenis. Zij waren belast met de aanplant van de vloedbossen op internationale wateren. Ze plantten luchtwortelbomen en ontrolden er grasmatten met zeepompoenen. En ik wandelde daar zomaar ineens tussen. Of misschien was het een kleinkind. Mijn visioen was nogal wiebelig. De bossen geurden naar zout en er knabbelden krabben aan hun wortels.
« Alleen mijn huid
Blauwe herfstbladeren »
« Alleen mijn huid Blauwe herfstbladeren »
Cultuur, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen, Natuur
Klimaatdepressie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Alleen mijn huid Blauwe herfstbladeren »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Nele. Mooi, maar wel wollig. … voor een nobelheid ongezien doorheen de menselijke geschiedenis – deze zin ontgaat me.
een blauw visioen over – een blauw visioen van
@Han: voorzetsels hé. ?? Thnks.
‘een nobelheid doorheen de menselijke geschiedenis’ slaat waarschijnlijk op ‘De Eerste Wereldvrede’ die nog moet plaatsvinden of zo. Visioenen zijn meestal wollig. Dit was vooral wiebelig. Wandel maar eens op zee. Ik heb het opgeschreven omdat ik het een leuke gedachte vond.
@Nele. Dank voor je uitleg. Ik ga gelijk een zeewandeling maken.