Melancholie, als echo van verdriet.
Herinnering aan lachen.
Een spagaat in schoonheid en zwart.
Napijn, verlicht door liefde.
Versterkt door kwetsbaarheid.
Openstaand voor verleden, het nu omarmend.
Beelden en geluiden,
Vastgelegd in geur.
Wat was, gehecht aan wat zou kunnen zijn
Wat is, te gevoelig.
Tranen, opgedroogd en opgebrand,
hebben ongeneeslijk diepe sporen getrokken.
De dood trekt geen eindstreep.
Jouw dood is twijfel over afscheid.
Je zindert na in mijn handen.
Mijn handen voelen de jouwe.
Jouw verdriet, diep verankerd in mijn buik.
Ik kijk met jouw ogen.
Wie jij was, weet ik niet meer?
Hoe jij voelde, trok strepen op mijn huid.
Alleen mijn huid herinnert je in alle volledigheid
De rest van mij huilt,
In twijfel en zekerheid
Recente reacties