Soms doe ik alsof ik gehaast ben. Niet omdat ik ergens moet zijn, maar omdat ik niemand heb om bij te zijn. Het werd een wedstrijd: hoe minder mensen op een dag mijn eenzaamheid opmerkten, hoe beter. Anderzijds wil je dat iemand het toch opmerkt en je aanspreekt ipv weg te kijken… Maar dat gebeurde nooit, dus werd ik er steeds beter in om gehaast en te vroeg aan het klaslokaal te zijn. Om steeds weer te overdenken hoe het komt dat ik altijd vrienden maak die die titel niet waard zijn. Vrienden die, zodra interessantere mensen passeren, mij laten staan. Waarop ik doe alsof dat oké is, en ik toch liefst alleen loop. Want ik ben toch zo gehaast.
« Astrid Joosten en het geneuzel
Gedachtengang »
« Astrid Joosten en het geneuzel Gedachtengang »
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Haast
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Astrid Joosten en het geneuzel Gedachtengang »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties