Langzaam komt Smiecht uit het struikgewas geslopen. Hij is beide dames toch wel een verklaring schuldig. Maar hoe zal hij die gaan brengen? Aarzelend stapt hij naar de bosvijver. Wetend, beseffend dat hij er niet makkelijk van af zal komen. Maar ja. Hij heeft deze noodsituatie ook in gang gezet. Waren zijn oren maar nooit gaan branden. Had hij maar nooit zo diep nagedacht. Dom, dom, dom. Had hij zijn driften maar onder controle gehouden.
‘Ehum… ehe, ehe… ehe… ehum… Geachte dames, mag ik even van deze gelegenheid gebruik maken? Kijk, ziet u… nee… ervaart u ook niet dat de situatie, zoals deze zich op dit moment voordoet, om een plausibele verklaring vraagt. Ik kan u die geven. Let op!’
Recente reacties