‘We kunnen toch gewoon vrienden blijven,’ zeg je, maar je ogen staan dof. De lichtjes zijn verdwenen.
‘Nee,’ antwoord ik, ‘misschien kunnen we elkaar op de lange termijn nog eens zien, maar we moeten elkaar nu loslaten.’
Jij keert gekwetst je hoofd van me af.
Ik kijk toe hoe je je kleding in de koffer smijt en zie weer voor me hoe zorgvuldig je je overhemden streek. Achteloos prop je er nog een paar spijkerbroeken bij.
Haastig neem je een slok van je koffie en dan been je de deur uit zonder om te kijken.
De stilte die je achterlaat is oorverdovend. Ik haal het bed af, ruik nog één keer jouw geur en stop de lakens in de wasmachine.
Mooi. Het verhaal verteld vanuit de details.
Dankjewel, @Hadeke.