Deze zomer kwamen we terecht in een mooi opgeknapt huis in Noord-Frankrijk. Ooit was het stadje de trotse thuisbasis geweest van de metaalnijverheid, inmiddels was het verlaten door bedrijven en daarmee ook andere levendigheid.
We zagen veel leegstaande, verwaarloosde huizen. Verder gebeurde er hoegenaamd niks, op de dagelijkse potjes petanque na. We genoten vooral van het uitzicht op de meanderende Maas.
En toen kwam veertien juli in zicht. De avond ervoor zou er een vuurwerkshow plaatsvinden.
Die avond veranderde de stille straat voor ons huis in een boulevard, waarop een heuse pantoffelparade aan ons voorbij trok: mooi uitgedost kwamen van overal ineens bewoners tevoorschijn. Het stadje leefde op: vive la France!
Op vijftien juli was het heilige vuur weer gedoofd.

@Lisette: leuk. Quatorze Juillet… Hier in de Vlaamse grensdorpjes kun je dan s’nachts in Frankrijk overal vuurwerk zien. ?
(Ik heb de indruk dat ze hun feestdag daar met meer eenduidigheid vieren dan bij ons in België. In Nederland ook wel meer?)
’s nachts…
@Nele:De Fransen met iets meer patriottisme dan Nederlanders, volgens mij. Gewoon, lekker vrij, vinden wij
En tekenend is misschien wel dat ik datum van de Belgische nationale feestdag niet weet….
Lisette: mooie sfeerschets. Het verborgen leven in een dorpje.
@Berdien: dank, het was goed voor twee weken, inclusief een feestdag, verder wel erg weinig leven dus.