Het hokje is van oerdegelijk donkerbruin hout. Aan de beide zijden is te zien hoe zondaars nederig knielen. Onzichtbaar zit een stiekeme luisteraar zich te verlekkeren aan dagelijkse zonden. De ouderwetse variant van de weldoorvoede biechtvader moet in dat benauwde hokje bijna klem zitten.
Hij lijkt een begripvolle vader die niet oordeelt. Met een zeker genoegen heft hij zijn rechterarm om met een vergevingsgezind gebaar de dader van zijn schuldenlast te ontdoen.
Het was een verplichting om je zieltje jaarlijks te laten schoonwassen. Dat moest vóór Pasen, tegelijkertijd met de grote schoonmaak. Nog steeds heeft elke katholieke kerk zo’n schandvlekhokje. Maar het is de vraag of de zelfgenoegzame zwartrok zelf ooit zichtbaar voor de kerkgangers op de knieën gegaan is.


@Cora. Dat is een goede vraag die je daar stelt. Goed geschreven ook.
Drie jaar geleden heb ik mij bij de kerk uit laten schrijven. In de 56 jaar daarvoor ben ik nooit te biecht gegaan. Gezondigd heb ik zeker.