Zondaars, duivels, spoken in de nacht. En toch heb ik ze nodig mijn lucifers. Want zonder licht kan ik mezelf niet aanschouwen. Dan rest mij slechts een zwarte spiegel. Geen toverkol zal dat ontkennen. Nee, het licht moet aan.
Met fluwelen tong spreek ik zachtjes tegen mijn eigen spiegelbeeld en verheerlijk mijn superbe ziel en zaligheid. Vol trots borstel ik mijn gouden haar. Het zit weer als gegoten. Mijn nachtjapon glijdt om mijn goddelijk lijf. Het voelt arm en zacht.
Ik draai wat mottig om mijn eigen licht. In hoge moed vind ik uiteindelijk rust en vrede. Ik houd alle lucifers in mijn handen vast. Ik ontvlam. En heel, heel langzaam, burn ik out. In zwart gruis en in ijdelheid.
« Met de punt naar voren
Simon de tovenaar (2) »
« Met de punt naar voren Simon de tovenaar (2) »
Communicatie, Cultuur, Maatschappij, Mensen
Lucifers (1)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Met de punt naar voren Simon de tovenaar (2) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met dank aan Harrie, een oude tafelgenoot van mij. Hij stond me toe een wat meer uitgebreide versie van zijn stukje in te korten en te gebruiken op 120W. Aardig niet?
Kleding zit als gegoten, haren zitten perfect.
Ik denk niet dat Harrie een goede schrijver is… en het is goddelijke lijf.
@Lijmstok. In dit geval is het goddelijk. Mien heeft gelijk. Of Harrie.
Beide zijn we haast van de gelijke …
Of beiden …