‘Hoe dan ook, ik blijf erbij dat ik scheiden wil’, klinkt het vastberaden uit haar mond. ‘Wat jullie ook zeggen, er is te veel gebeurd. En natuurlijk weet ik wel dat we elkaar trouw beloofd hebben. Tot de dood ons scheidt en zo. En dat er altijd een nieuw begin is. Maar niet voor mij, daar is het te laat voor. Hij had dit eerder moeten bedenken.’
Daar is het. Het ‘hij-woord’. Mijn ervaring leert me dat in gesprekken met echtparen die op het punt staan uit elkaar te gaan, dit het kenmerk is. Hier een brug overgestoken wordt. Op het moment dat echtelieden elkaar met hij of zij aanduiden, terwijl ze beiden aanwezig zijn, dan is het pleit beslist.


@Arjan. Waar je met het themawoord naartoe wil, daarover laat je de lezer nog even over in het ongewisse. Leuk.
Drie puntjes: ik blijf er bij – ik blijf erbij
enzo – en zo
op punt staan – op het punt staan
Dat is een mooie observatie. Zou best eens waar kunnen zijn. De vijl is inderdaad (nog?) ver te zoeken in dit stukje.
@Ewald, dankjewel! Ik blijf dat wel of niet aan elkaar lastig vinden. Dankje.
@Inge, dank voor je reactie. Themawoord wordt wel duidelijk denk ik.
@Arjan: mooi gezegd, ben benieuwd naar het vervolg!