Zijn ogen waren een paar seconden vurig, maar blusten geoefend uit.
‘Alles was nood: eten, verwarming en verlichting… Behalve energie voor de fabriek, want geproduceerd moest er worden. Het moffenverblijf had verlichting en verwarming voor hun blinde geest en koude ziel. Ging een generator stuk, dan haalden ze die van ons dwangarbeiders uit het lager, zonder in het dwaallicht naar iemand om te zien die van honger en ziekte alleen door de donkere dood verlicht kon worden.
Als de geallieerden hun bommen wierpen, schuilde de mof in de verwarmde en verlichte betonnen bunker. Wij haalden vaak niet eens de donkere bunker van zand, knepen liggend in elkaars hand als teken van leven. Of dood: jonge jongens, gave lichamen, kapotte longen.’
« Generator (4): Wild is de wind
Zwanennoot »
« Generator (4): Wild is de wind Zwanennoot »
Cultuur, Familie, Maatschappij, Mensen
Dwaallicht
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
12 reacties
Reageren
« Generator (4): Wild is de wind Zwanennoot »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han: hoe een generator een koud effect kan hebben.
Het ‘klinkt’ misschien vreemd, Han. Ik hoopte dat jouw stukje hierover zou gaan. Het geeft zo aan dat in oorlogstijden de machtsverhouding nog griezeliger ligt.
Inderdaad een dwaallicht. Goed gekozen titel.
Vroeger dachten mensen dat dwaallichten dolende zielen waren.
Lisette. Een generator? De moffen. Stervenskoud!
Levja. Wat leuk. Je wordt op je wenken bediend! De oorlog die zo ver weg leek, komt steeds dichterbij. Inderdaad, dolende zielen.
Knap hoe je steeds weer een sfeer weet neer te zetten met enkele zinnen.
Fijn dat dit stukje is uitgekozen, Han.
Het deed me gelijk veel. Mijn felicitaties.
Het was een woord waar ik niet veel mee kon. Ik had ook andere dingen te doen, dus weinig gelezen afgelopen week. Ik probeer het altijd wel. Ook me voorgenomen om elke week een stukje te schrijven. Om in het ritme te blijven. Gisteren op het laatst nog eentje kunnen schrijven.
@Han: gefeliciteerd, al is het 120 woorden vol ellende, en zijn tegenwoordig de moffen te vervangen door allerlei andere aggressoren.
Han, hartelijk gefeliciteerd.
Levja. Dank je wel voor deze sympathieke reactie. Inderdaad, een woord dat niet gemakkelijk is om vloeiend toe te passen.
En met dit mooie weer heb je wel wat anders te doen dan alleen maar schrijven. Ik ga je stukje lezen.
Ik heb ook nog een laat stukje geschreven: ‘Human design’. Kijk vooral naar het filmpje!
Lisette. Dank je wel. 120 woorden vol ellende zijn nog veel te weinig voor dit onderwerp. Het had weinig gescheeld of ik had dit nooit kunnen schrijven.
Luc. Dank je wel!
Ja,nazomeren is zo fijn. Dus ik ben inderdaad veel buiten geweest en even langs kennissen en vrienden gegaan die ik alleen op de fiets kan bereiken. Niet iedereen is met de metro te bereiken en ik rijd geen auto meer. In de winter fiets ik minder.
Ik ga je stukje lezen.