Lang voordat de term “vintage” populair werd was die in ons grote gezin allang ingeburgerd. Met zes oudere broers had ik aan kleding totaal geen gebrek. Aan speelgoed trouwens ook niet. Aan fietsen en brommers ook niet. Kortom ik kwam helemaal niets te kort.
Ik leerde al vroeg om banden te plakken van de fiets. Mijn kledingkast was altijd goed gevuld maar wel vintage wel te verstaan. Wanneer ik jarig was zag ik mijn kans schoon en wilde nieuwe kleding of nieuwe schoenen. Niet omdat ik tekort had, maar wel een keer nieuw! Ik voelde me de koning te rijk zogezegd. Gaandeweg werd kleding minder belangrijk door bedrijfskleding en vooral uniformen. Waar nu grof voor betaald wordt was vroeger doodgewoon.
@Luc:kleren maken de man, en fijn dat je geen last hebt gehad van de ‘afdankertjes’ die je vaak hebt gedragen.
Tweedehands, vintage en retro. Deze begrippen worden wel vaker door elkaar gehaald.
Je schrijft vintage met een kleine letter.
@Luc. De woordkeus heeft, zoals in jouw stukje het geval is, vaak een aanzienlijk effect op hoe we iets ervaren. Voor ‘vintage kleding’ schamen niet velen zich, terwijl de term ’tweedehands kleding’ al snel een kringlooplucht heeft. De term ‘antiek’ klinkt beter dan ‘ouwe meuk.’ ‘Expat,’ ‘kenniswerker’ of ‘kennismigrant’ heeft een positievere connotatie dan allochtoon,’ of zelfs ‘migrant,’ termen die anno nu voor vrij velen scheldwoorden zijn geworden. In de makelaarswereld klinkt ‘authentiek,’ ‘sfeervol’ of ‘rustiek’ beter dan ‘de woning heeft een grondige renovatie nodig.’ ‘Mooi compact,’ dat ook door makelaars of verhuurders wordt gebruikt, klinkt beter dan ‘een veredelde bezemkast.’
Thx, Han. Aangepast.
Achteraf gezien heb ik er niets mee geleden. Toen ik mijn eigen geld ging verdienen heb ik het ruimschoots goed gemaakt door veel kleding te kopen. Als er al een nadeel zou zijn dan zijn het mijn voeten die net anders gevormd zijn dan normaal door inderdaad, schoenen die van mijn broers afkwamen. Ik neem niemand iets kwalijk, het is zoals het is.