Het gebeurt vlak naast me. Met een enorme schuiver klapt hij met zijn snorfiets op het asfalt. Ik blijf staan, naast mij een jonge knul. We zien we hem gaan schokken. Jeetje, wat moet ik doen? Een man verschijnt uit het niets. Hij hurkt bij het hoofd van de man. ‘Ik ben arts’, verklaart hij zich. Wat een opluchting.
Ik krijg de bril van de man in mijn handen gedrukt. Twee toevallig passerende militairen gaan het verkeer regelen. Politie arriveert en zet de straat af met hun wagens. Ziekenwagen arriveert en laveert de man behoedzaam op een brancard.
De jongen en ik praten met de arts na over het nut van een fietshelm.
Bibberig ga ik alsnog mijn boodschappen doen.
« Handig!
De heer Vreeswijk – kringloopgesprek »
« Handig! De heer Vreeswijk – kringloopgesprek »
Column, Maatschappij, Mensen
Hulp
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Handig! De heer Vreeswijk – kringloopgesprek »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lisette: De derde zin loopt niet lekker…
Indien er sprake is van een epileptische aanval is het prima als je zorgt dat de persoon in kwestie vrij kan ademen, eventueel in een stabiele zijligging.
Voor dergelijke gevallen en alle andere waarvan ik hoop het nooit te hoeven gebruiken heb ik onlangs weer een cursus BLS (Basic Life Support Hulpverlener) via de Nederlandse Reanimatie Raad herhaald en met succes afgerond. Gewoon voor als het nodig mocht zijn, dat je weet wat je kunt en/of moet doen of laten. Maar dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.
@Luc: ik weet het en overweeg het soms ook, maar iets weerhoudt me dan ook weer. Na deze ervaring zal ik me er toch maar weer maar in verdiepen. Er is niet altijd een arts toevallig in de buurt, tenslotte.