Ik ben al ver over de helft. Tachtig woorden staan op papier. Het zijn tranen die als inkt op het papier vloeien. Oorlog in de buitenwereld, oorlog in mijn hoofd. Visioenen van de jonge mensen die ik ken, die naar het front moeten. Ik weet niet waar het heen gaat, maar het is loodzwaar.
Dan ontstaat er een pauze. Ik sluit mijn tekst niet af, waardoor hij verdwijnt. En ik pak mijn spullen voor mijn grootse reis naar het kleinste Waddeneiland. De reis duurt lang: bus, trein, bus, boot, bus.
En daar gebeurt het, net als alle andere jaren: mijn spookbeelden verdwijnen, de boze buitenwereld laat ik achter op de wal.
Ik begin opnieuw, heb nog 120 woorden te gaan.

@Lisette.
Eilanden kunnen in donkere tijden zuurstofrijke toevluchtsoorden zijn: fysieke eilanden, mentale eilanden, louterende eilanden, imaginaire eilanden, literaire eilanden, muziekeilanden, woordeilanden en vast nog een reeks andere eilanden.
@Cesar: en de mooiste blijven de Waddeneilanden!
Lisette, je maakt het jezelf verdomd moeilijk om het wereldleed op je schouders te nemen. Geniet van het waddeneiland en laat de tv, radio lekker uit, en gebruik de krant om de haard aan te steken zonder te lezen. Grt
@Luc: dank voor je bemoedigende woorden. De krant koop ik vooral om de puzzel te maken.
Wat fijn!
Ik ga binnenkort ook op vakantie op een Waddeneiland.
We moeten tegenwoordig letterlijk voeten vegen voordat we op een Waddeneiland aan mogen komen. Dit is om inheemse plantensoorten te weerhouden. Laten we dat ook met onze gedachten en zorgen doen.
@Lousjekoesje: veel Wad-plezier dan! En goed idee: ik wil wel op meer plaatsen zo’n mat!
Duidelijk niet de klad in op het wad.