Het werd wat lachwekkend. Ik herhaalde wat ik dacht te verstaan, en dat klopte dus vaak niet. Gecombineerd met mijn levendige fantasie kwamen er vaak hele gekke teksten uit. Het werd tijd voor een audiologisch consult. Stom: ik wist dat ik slechte ogen had, maar dacht dat mijn oren voldoende compenseerden.
Ik zakte dus stevig voor de gehoortest. De oorarts bevestigde dat ook. Haar verklaring was dat ik een ingetrokken trommelvlies had. Een oor beschermt je zo tegen het geluid van een laag overvliegende straaljager. Mijn oor overdreef dat, en bleef lang in die stand staan, en plopte dan weer uit. Mijn oor had als het ware de hik.
Een hikkend oor, ik kon er zelf ook wel om lachen.

Veel schrikken, dan gaat de oorhik wel over. Of de adem inhouden, maar niet te lang. Tot tien tellen moet genoeg zijn.
Adem inhouden, een minuut is de standaard. Kleine slokjes water drinker of gewoon voorover buigen, schijnt allemaal te hebben. Maar voor hikkende oren is vast een andere remedi.
@Mien en @Luc: dank voor de tips, maar ik vrees dat ik er mee moet leren leven.