Zij hangt aan mijn lippen. Eigenlijk is dat alles wat ik wil zeggen. Maar geprikkeld door de taal voeg ik nog iets toe ter consumptie. Ongetwijfeld volgt op lippenhang een vervolg. Onder de lantaarn in het bleke licht vertel ik haar nog een gedicht. Over Romeo en Juliette en over Tarzan en Jane. Het kwijlt druipt nu langzaam uit haar mondhoek en ik, ik betracht mijn rust. Mijn hoofd is nog niet zo ver. Platonisch roept het vraagtekens op. Hoe om te gaan met deze situatie? Ik heb haar toch een hoop gegeven. Geen kleintje dus. Die moet worden ingelost, hoe dan ook. Nochtans blijf ik rustig in mijn verkeer. Kan ook morgen nog eens terugkeren. Voor een flegmaticuskus wellicht.

Voordat ik het lees: Ik dacht ook aan flegmatikus omdat ik het themawoord niet kende. Maar dat telt niet voor de wedstrijd. Goed opgelost, zo.
Ik ben nu wel benieuwd naar jouw oplossing. 😉
Geen idee verder.