Iedereen heeft het erover: AI en zijn ChatGPT. Bij ‘Even tot hier’ zie ik schilderijen die door robots zijn gemaakt. Ik lees teksten die kunstmatig gefabriceerd zijn. Machines die de macht overnemen: een nieuw soort xenocratie.
Voorlopig hebben de mensen het nog voor het zeggen. En dat is te merken. De regering is bang voor boze boeren. De compensatie in de toeslagenaffaire verloopt enorm traag, het wantrouwen was enorm groot. Groningers hebben nog steeds wankele huizen, de overheid biedt een schamele ereschuld. Dan is er nog een minister die zich misdraagt op zijn ministerie. Bovenal hebben we een minister-president die alsmaar blijft roepen dat we in een prachtig land wonen.
Ik heb geen robots nodig om me vervreemd te voelen.
« Platero en ik: De Zoete Zonde
En dan, is er koffie »
« Platero en ik: De Zoete Zonde En dan, is er koffie »
Column, Maatschappij, Politiek
Vreemd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Platero en ik: De Zoete Zonde En dan, is er koffie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Helemaal met je eens dat de mens zich aan het vervreemden is.
Best jammer, de mens is nooit perfect geweest en zal dat ook nooit worden. Maar in mijn ogen zo veel meer dan een robot, hoe perfect ook in bits & bytes.
Ik zie en merk het in mijn direkte omgeving. Mensen lijken zich terug te trekken in hun eigen schulp…
Goed stukje.
Levja: goede reactie.