Het is zondag, dus zitten pa en moeke in zondagse kledij in ‘de mooie kamer’. Het ruikt er naar meubelwas met een vleugje suddervlees. De vrijgezelle dochter – geen boer zoekt haar – dekt de tafel met zondags eetgerei. Meer dan uitzicht op het weidse weiland heeft ze niet. Pa en moeke worden oud. Het zal niet lang meer duren, dat voelt ze op haar klompen aan. Het boerenleven dat haar met de havermoutpaplepel is ingegoten mag ze niet voortzetten. De nieuwbouwwoningen worden op hun land gebouwd, aan elkaar zodat je niet om je eigen huis kunt lopen, zoals de boerderij. De benauwende gedachte verstoort haar zondagsrust.
Op een ouderwets oliestel krijgt alleen het vlees de tijd om rustig verder te sudderen.
« Vorkje prikken
Restaurant met de gouden bogen »
« Vorkje prikken Restaurant met de gouden bogen »
Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen, Natuur, Politiek
Boerenzondagsonrust
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Vorkje prikken Restaurant met de gouden bogen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi verwoord. Ik leef met ze mee.
Wie kent het nog, de geur van boenwas? Triest dat boerenbedrijven worden uitgekocht. In geval van geen opvolger wel een zegen maar over het algemeen toch een aderlating.
Lousjekoesje. Dank je, dat zullen ze waarderen.
Luc, een ramp voor meerdere generaties.
‘meer dan uitzicht op het weidse weiland heeft ze niet’ dat vertelt eigenlijk het hele trieste verhaal.
Alice, dank je wel.