‘Neen, dank je feestelijk, nicht Alida. Ik heb niets met Koningsdag. Ook niet met het toekomstige Amaliagala.’
‘Dan ben je allang dood, Vreeswijk – weet je nog, die balletjes aan een elastiekje?’
‘Dat elastiekje brak terstond. Rende je achter je frustratieballetje aan…’
‘Wil je een oranje tompouce, Vreeswijk?’
‘Neen, niet van de supermarkt: Vandaag besteld morgen in huis.’
‘Luchtdicht verpakt.’
‘Van die kleurstoffen word je een stuiterbal, zonder elastiekje, Alida. Jij schiet stante pede uit je steunkousen – zie je hoe ‘Oranje tompouce’ is geschreven?’
‘Zowel tompouce als tompoes is toch correct?’
‘Die Oranjes eigenen zich ook alles toe! Aan elkaar, zonder hoofdletter, Alida. Men eet met Koningsdag een oranjetompouce. Desnoods pleonastisch: een oranje oranjetompouce.’
‘Aan elkaar valt niet te eten, Vreeswijk.’


Republikein Vreeswijk laat mij schateren. En ja, ik ben nog steeds een Oranjeklant. Ook aan elkaar, hihi. Ik heb met groot plezier naar de TV gekeken met bezoek aan Maastricht. Dol op die stad en jawel, dol op WA en Maximá.
De tompoucen waren bij mijn bakker in een vloek en een zucht uitverkocht. Terwijl hij er extra veel had gemaakt. Toen heb ik een slagroomschnitt gekocht en het Wilhelmus meegezongen. Ben ik van Duitse bloed. Ik niet, hoor. En nu ga ik achter de muziek aan.
Levja. Haha, de groeten aan Willy en Max. Drink niet te veel oranjebitter – met een kleine letter. Veel plezier!
Met tompoucen heb ik niets, Des te meer met oranje en het koningshuis. Ieder z’n ding. Smakelijk Vreeswijk. Grt.
Luc. Ik hoop dat je ervan genoten hebt!
@Han: gefeliciteerd!
Nu ben ik wel heel benieuwd of de heer Vreeswijk op tompoucen gaat trakteren.
Een week lang Oranje boven, hihi … Dikke proficiat, Han
Hartelijk gefeliciteerd, Han.
Lisette, Luc, hartelijk dank!
Levja. Dank je wel! De heer Vreeswijk stuurt ze je per post. Uiteraard aangetekend.
Haha, ik kan de reactie van Levja kopieren. Zelfs dat over de taart klopt.
Han, hartelijk gefeliciteerd.
Ewald, dank je wel.