Er was eens een jongen die overal de schuld van kreeg, ook al had hij het niet gedaan. De diagnose ADHD was nog niet uitgevonden, dus moest hij zelf zijn weg vinden. Hij was snel geprikkeld, miste de concentratie om in de schoolbank te zitten en zocht alle grenzen op. Van een achtbaan kreeg hij nooit genoeg en gevaren zag hij niet.
Achteraf gezien stonden al zijn zintuigen open en zoog hij in de meest barre omstandigheden kennis op zoals een cactus in de woestijn vocht in zich opneemt. Die jongen van toen is een mooi mens geworden. Zijn kennis is tot bloei gekomen.
Wie zette toen eigenlijk zijn stekels op: de jongen of de omgeving die hem niet begreep?


Ik vermoed het laatste, uit onwetendheid en onbegrip misschien wel. Mooi dat de jongen zijn eigen weg heeft kunnen volgen en er nu zoveel mensen van laat meegenieten.
Cora: je mag toch ook niet meer minder perfect en veelbelovend zijn? Mooi dat je zo een ander soort groeiproces positief beschrijft.
Het is zo belangrijk dat een kind tot bloei komt op zijn eigen manier. Hoeveel jongeren belopen eigenlijk de rechte weg? Er leiden vele zijwegen naar een hoger doel. Het enig jammere is dat deze jongen niet blij terugkijkt op zijn schooltijd.
@Cora. ‘en zoog hij in barre omstandigheden kennis in zich op…’ – en zoog hij in barre omstandigheden kennis op. Als je kennis opzuigt doe je dat al in je zelf.
‘was het de jongen of de omgeving die hem niet begreep?’- een kromme zin: de jongen die ‘hem’ niet begrijpt, verwijzend naar zichzelf. Beter lijkt mij: was het de jongen die zichzelf niet begreep of begreep zijn omgeving hem niet?
@Han, dank voor je reactie. Je hebt gelijk met het opzuigen van kennis. Ik heb de tekst aangepast.
Ook de laatste zin is nu hopelijk duidelijker.
@Cora. Prima zo!
De kronkeligste weg leidt vaak tot de mooiste bestemming. Goed geschreven.
mooie schets van de ontwikkeling van de jongen, tegen de (voor|)oordelen in