Toen ik je leerde kennen maakte mijn hart een sprongetje. Ik zag je ogen glanzen toen je die eerste keer naar mij keek. O, wat vond ik je lief en warm. Al snel begonnen we elkaar lief te hebben, met hart en ziel.
Een aura van geluk en het zou eeuwig duren.
Er volgden kindertjes, werk en meer werk, een groeiend huishouden, scherp commentaar van schoonfamilies. Het leek of er steeds minder voor ons zelf overbleef.
Je zegt soms botweg ‘Nu niet’, en ik snauw je regelmatig af. Goedmaken kunnen we blijkbaar niet meer, geen tijd voor. Of willen we dat niet meer?
Mijn hart is vol stekeligheid, een gesloten uitgedroogde cactus. Met een laatste verborgen druppel verlangen naar vroeger.
@Berdien, ik hoop dat het nog goed komt. Klopt het dat onszelf een woord is?
Ik hoop dat ook! Een goede hoosbui doet een cactus bloeien, toch?
Er wordt weer regen voorspeld…
Goed inleefbaar stukje. Hopelijk komt de cactus nog tot bloei.
verdrietig, je geeft het tijdsverloop en de kanteling in de relatie goed weer