Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie

Besodemieterd

12 januari 2017 | 120w | Tessa Schwering | 4 |

‘Krijg de klere’, zei ik. Normaal was ik niet zo grofgebekt, maar dit was ook geen gewone situatie. Ik zette het pistool tegen Marcus’ hoofd. ‘Wil je nog iets zeggen?’ Hij keek me bang aan, met zijn helder blauwe ogen waar ik ooit verliefd op was geworden. Toen keek hij om zich heen, op zoek naar een uitweg. ‘Er is hier niemand op deze godvergeten plek’, zei ik. ‘Dat was dan wel weer handig van je. Heeft onze huwelijksreis toch nog iets positiefs.’ Ik maakte me klaar om de trekker over te halen. Van een afstandje zag ik mezelf staan. Het leek bijna een film. Zou ik nog “hasta la vista” zeggen? Nee, dat verdiende hij niet. ‘Dag Marcus, hufter’.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Tessa Schwering of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »