Ik heb zin om onder te duiken. Terug in de baarmoeder. Schuilen, veilig dobberen en van niets weten. Geen Trump, geen gekte, geen dreiging, geen gevoel van vervreemding.
Ik heb zin om te gaan slapen, om nooit meer wakker te hoeven worden. Weg van de realiteit, weg van de wreedheden, weg van alles en niet meer te hoeven ageren, niet meer te hoeven nadenken.Â
Ik heb zin om toe te geven aan de schreeuwers, de haters, de omnifoben, ‘misschien zit er een kern van waarheid in?’
Dan zal ik me veilig wanen, warmte voelen, ergens bij horen, zal ik niet meer alleen zijn en niet meer beschimpt worden.
Ik schrik wakker en huiver van de zoete verleiding die fascisme heet.


Is het juist niet te tijd om heel wakker te blijven?
Ja, Levja, maar ik kan me voorstellen dat iemand ondanks dat nu juist graag even weg wil duiken. Soort van kop in het zand steken, want dan is het weg. Ik denk dat Defrysk dat bedoelt.
Mooie column, Defrysk!
@Marlies: jawel, ik begrijp de diepliggende achtergrond van dit prachtige stukje juist heel goed. Daarom gaf ik mijn wake-up call. Misschien nog wel het meest voor mezelf.
@Levja, dan had ik je verkeerd begrepen. 🙂
Het goede en kwade in jezelf zo nu en dan eventjes flink opschudden kan nooit kwaad. Bewustwording van natuurlijke processen. Niks mis mee. Zolang je ze maar in de juiste proporties doseert en tot je neemt. Balans zoeken in jezelf is een mooie zaak. Dan straalt het ook door naar de maatschappij.
Herkenbaar gevoel, ik geloof ook niet dat ‘het mee gaat vallen’ met Trump.