‘We moeten onder ogen zien dat er nieuwe tijden aanbreken, Anneke. Ook hier bij onze hondenvereniging. Vroeger wás niet alles beter.’ Gerbrand praatte kalm. Zijn sonore stemgeluid leek haar te kalmeren. ‘De nieuwe lamellen zijn een eerste stap naar een vlottere uitstraling van ons clubhuis. Misschien komen al die verenigingsloze hondenbezitters straks wél een keer binnenstappen. We hebben nieuwe aanwas nodig om de huurlasten op te hoesten. Zo simpel is het. Het wordt tijd voor nieuw elan en daar passen jouw handgeknoopte gordijnen niet meer bij. Je bent een eenling in deze, Anneke, heus. De andere vier dames hebben al aangeboden de muren en kozijnen te schilderen. Daarna hangt Jansen de lamellen op.’
‘Als mijn gordijnen gaan, ben ik weg!’
Loslaten kan een zware opgave zijn.
Heerlijke feuilleton!
@Levja, zeker. Het oude vertrouwde voelt voor velen als een warme jas.
@marie, wordt (misschien?) vervolgd 😉
Wat is het verhaal achter de gordijnen? Wat speelt er juist? Dat zou ik graag willen weten.
Zie deel 1 & 2 😉 Nele
@ Alice: okee, ik ben weer mee.
Het is zo gek dat afzonderlijke stukjes, zonder verbinding met de voorgaande context, dan weer een heel ander verhaal kunnen maken.
Onder vrijwilligers kunnen grote vetes ontstaan.