Nu was zij alleen ’s nachts. Zij bezette slechts een kwart van het bed, de rest was een gapend gat. Soms viel zij van de rand naar beneden.
Er was geen verzengende hitte meer. De lakens voelden fris. Zij verloor zich niet meer in zijn rug zoals hij zich in zichzelf verloor. Hij zei haar dat er stoeten lijken van zijn vergane maten door de slaapkamer trokken. Dan stond hij op en sloop weg.
Niet voordat hij zijn dierbaarste maat – hij heette Rinus – de man die hij door de woestijn op zijn rug had gesleept, zijn bloed was in zijn hoge zwarte kistjes gesijpeld, had bezworen zich te voegen in de rij van helmaten. Zij strekte zich uit, glimlachte, weldadig.
Mili, wat een prachtig beeld schets je. Ik zie zo de veteranen voor me, met hun levensdrama’s. Toch weet je knap de beklemming niet te hoog op te laten lopen.
Je laatste zin laat me peinzend achter, toch geen vampier?
@Marie, PTSS denk ik. Ze is net aan de grootste beklemming ontsnapt. 😉 Daarom kan ze zich weer heerlijk uitrekken; ze blijft wel op haar kant. Vampieren zag ze niet.
Dank voor je reactie.
‘Zij bezette slechts een kwart van het bed, de rest was een gapend gat.’
‘Zij verloor zich niet meer in zijn rug zoals hij zich in zichzelf verloor.’
Het zijn maar twee voorbeelden die jouw rijke schrijfstijl zo typeren en, juist ook in deze context, heel compact zo oneindig veel zeggen. Totaal van elkaar vervreemde werelden zowel kunnen laten samensmelten als met elkaar confronteren, subtiel en tegelijk zo schrijnend, de meerduidigheid, de weldadige verlossing; zoveel in 120 woorden weten neer te zetten is van een ongekend niveau. Het zou, naar mijn bescheiden mening, geen overbodige luxe zijn als dergelijk werk hier meer aandacht kreeg. Er zomaar van mogen leren is een miskend privilege.
Intrigerend. 🙂
Hellespinsels bij nacht. Knap geschreven.
Van Mien dus.
@luus, blij verrast met jouw (uitgebreide) feedback. Het doet me goed omdat er inhoudelijk niet veel op mijn 120w’s wordt gereageerd door de hier aanwezige harde kern om voor hen moverende redenen. Je interpretatie van de tekst is zoals ik het heb willen schrijven. Dankjewel voor je inzicht.
@Nele, intrigerend, dat kan.
@Mien, a hell of a compliment. 😉
Beste Mili, als lid van de (door jou zo omschreven) harde kern wil ik hier graag op ingaan. Eén keer heb ik het mij gepermitteerd om inhoudelijk op jou te reageren. Ik had kritiek. Jij reageerde als door een wesp gestoken. Vreemd, jij doet niets anders dan anderen bekritiseren. Dat ik daarnaast veel van je stukjes heb gewaardeerd is kennelijk langs je heengegaan. Is het gek dat ik een zekere Mili-allergie heb ontwikkeld?
Ik ben me ervan bewust dat ik niet altijd even vriendelijk ben en mijn toon soms te sarcastisch. Ik hoop dat ik die toon in deze reactie achterwege heb gelaten.