Urenlang nipten we om de beurt aan het ene glas cola tot het halfvol was. Halfleeg kwam in ons woordenboek niet voor. Vanuit de verte lonkte verleidelijk de jukebox. Haar felgekleurde lichten wenkten ons:
‘kom en kies.’
We hadden slechts één kwartje voor ons samen en dubden eindeloos welke muziek er zou klinken, speciaal voor ons.
We liepen lachend naar de jukebox en wierpen het kwartje in de glanzende gleuf. Beurtelings stipten onze vingers de nummers aan die we hadden uitgekozen. Jij danste terug naar onze plaats; ik pakte je hand en danste met je mee. Het café was heel even van ons alleen.
‘Love me tender
love me sweet
never let me go’
zong Elvis
en we waren gelukkig.
Vooral die eerste twee zinnen: heel mooi gevonden!
Schitterend!
Dank, Frankl en dank ook, Ewald.
Een experiment om een themawoord in poëzie en in proza te verwerken met zo min mogelijk aanpassingen. Ik heb in de prozaversie bijvoorbeeld herhalingen eruit gehaald die in een gedicht juist wel werken. Ik ben benieuwd welke vorm het meeste raakt, want dat is wat een schrijver wil. 🙂
Op advies van Marlies en Levja plaats ik beide versies.
Ja, deze versie zie ik als een filmpje voorbij gaan.
Deze zin doet me steeds weer wat: “Beurtelings stipten onze vingers de nummers aan die we hadden uitgekozen.”
Heel mooi, Nel! Ik denk dat ik deze versie nog mooier vind dan de vorige. <3
urenlang nippen om met zijn tweeën een half glas cola te drinken, dan moet de verliefdheid wel ernstig zijn!
Levja, wat een mooie reactie.
Dank je wel.
Marlies, beide versies zijn me nu even lief. 🙂
Dank voor je reactie; ook hier.
Of een chronisch gebrek aan geld, José. Maar is ook zeker waar wat jij zegt. 😉