Het valt soms op. Op het journaal. Iemand die vertelt dat hij dorst had. Dat er geen drinken was aan boord. Tot zover wil en kan ik hem geloven. Hij heeft me overtuigd.
Ik voel mee, naar beste vermogen.
Ik zie de zee, eindeloos, zonder oevers. Ik voel de wanhoop, twijfel, het verloren zijn.
Ik proef het achterliggende verhaal. Ik zou niet willen ruilen.
Er komt schuldgevoel. Dat ik het beter heb. Dat ik een cruise heb gemaakt, over diezelfde zee.
Van Italiaanse havensteden naar Turkse. Door naar Griekenland, met een tussenstop op Santorini, of zoiets.
Ik voel me schuldig. Ik kon zelfs pokeren aan boord.
En dan komt zijn bluf, de leugen; dat hij zeewater dronk om te overleven.
Je zou ‘m! Je zou ‘m alleen nog maar zeewater laten drinken!
Aardig stukje.
met vriendelijke groet,
Chris
Dag Chris,
Nee, zo zit ik niet in elkaar. Ik zou ‘m een half glaasje geven met de vraag om het eens voor te doen.
Ik zie de cruiseschepen liggen in de baai voor Thira.
Dag Henk,
Ja, en de uitwerpselen van de ezels op de ‘weg’.