‘”Hope” is the thing with feathers
That perches in the soul
And sings the tune without the words
And never stops – at all – …’,
zo begint Emily Dickinson haar gedicht over hoop.
‘Kleine vogel, wil je me vandaag met je veren aanraken, nu het lijkt alsof alle hoop vervlogen is?
Zing je zachtjes in mijn oor het lied over het licht dat gloort in de duisternis?
Kleine vogel, wil je ook neerdalen op zíjn vensterbank en laat je dan een van je veren achter als teken van hoop?
Kleine vogel, wil je hem alsjeblieft redden uit de wurggreep van zijn verslaving, die hem geheel te gronde richt?’
‘Little Bird
That kept so many warm’,
verwarm ook mij, verwarm ook hem.
Wat een mooi gevoelig stukje, Nel! Hier spreekt heel veel tragie uit. <3
Een opmerking: het is te gronde richten.
Dank je wel, Marlies!
Ik heb de -n weggehaald.
Ik hoop samen met jou dat de kleine vogel je wens vervult…
<3
Mooi zoals je de tekst en vertaling en wens aan het einde met elkaar verweven hebt. <3
@Benny en @Harrij, Dank’
Beste Nel,
’t Zijn mooie, vaak intieme, maar ook introverte gedichten. Niks voor een poetry slam, maar wel voor de aandachtige lezer.
Op een mooie manier geétaleerd!
Hartje!
Chris
Teer,krachtig,breekbaar,mooi.
Een <3 tje voor jou, Nel
Nel, dat het kleine vogeltje jullie mag verwarmen
@Chris, dat klopt. Vaak ook hele ontoegankelijke gedichten.
@Mathilde en @Conny Dank!
mooi, wens gekoppeld aan gedicht