In 1992 ging ik naar Zermatt. Je hebt daar een schitterend uitzicht op de Matterhorn, een imposante bergketen. Met de Gornergrat bergtrein kom je vanuit de plaats tot op ruim 3000 meter hoogte. Het kost een rib uit je lijf maar je staat dan wel tussen de hoogste bergtoppen van Europa.
Midden in die zomer stond ik zo op een uitloper van een gletsjer. Ik wilde nog een keer de ijle lucht en het magistrale uitzicht ervaren, sneeuw in mijn handen voelen.
Ik wist dat het de laatste keer zou zijn, omdat mijn spierziekte dergelijke tochten niet meer mogelijk zou maken.
Het was een bewust afscheid van de witte wereld, het hooggebergte, de bergpaden, het land van de eeuwige sneeuw.
120 woorden zijn eigenlijk te weinig om die wereld weer te geven.
Ziekte kan je hard en diepgaand treffen, juist als je ondernemend van natuur bent.
met vriendelijke groet,
Chris
@Jose mooi en emotievol geschreven.
@Jose. Maar je hebt het mogen aanschouwen! Leef met je mee Jose omtrent je spierziekte. Fijn om dan toch je mooie verhalen voorbij te zien glijden. Ik kan ze steeds net oppikken! Hartelijk groet, Mir.
dank voor jullie reacties. Gelukkig zijn er ook de herinneringen.
mooi en herkenbaar van die spierziekte, courage!
@Jose Erg veel hartjes voor een stuk dat niet uitzonderlijk goed is geschreven. Een stuk opgetekend vanuit een emotie en die waardering zal daar wel mee te maken hebben.
De eerste alinea vraagt om herschrijving, want het blijkt dat er al vaker naar Zermatt werd gegaan. ‘vanuit de plaats’ kan beter die of deze zijn. En die rib uit het lijf, is die tocht zó duur?
De eerste regel van de tweede alinea verdient ook geen schoonheidsprijs: kijk eens naar het woordje ‘zo’. De tweede regel kan beter door het woord ‘een’ te beklemtonen.
Buiten dit alles is het verhaal wel beeldend geschreven, waarvoor complimenten.
Jopie, een paar reacties. Er werd niet ‘al eerder’ naar Zermatt gegaan. Het gaat om een keer, in 1992. Het bergtreintje gaat vanuit de of evt die plaats en is inderdaad nogal duur. Zo slaat op het feit dat ik dankzij de trein de sneeuw bereikte. Een kan inderdaad beklemtoond worden. Verder mag een schrijver zijn of haar emotie gebruiken, maar de kunst is om dat op een beheerste manier te doen. Of een stukje te veel of te weinig wordt gewaardeerd is een kwestie van smaak.
@José Er staat ‘Ik wilde nog een keer de ijle lucht en het magistrale uitzicht ervaren’. Het woord ‘nog’ impliceert dat het niet de eerste keer was.
Er wordt ook geschreven over de laatste keer en over afscheid nemen van die witte wereld. Dat is allemaal niet consistent met een eerste keer.
Om het anekdotisch en dagboekgehalte te verkleinen zou de spierziekte ongenoemd kunnen blijven. De lezer kan dan zelf een invulling geven aan het hoe en waarom.