Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Lunchafspraak

27 maart 2013 | 120w | Jose van Rosmalen | 1 |

Vandaag had ik een lunchafspraak in Utrecht. Ik rijd geen auto en wilde met de trein reizen. Vanwege een spierziekte gebruik ik een loopfiets als hulpmiddel. Daarmee maak ik gebruik van gelijkvloerse openbaar vervoermiddelen, zoals de metro. Ik dacht dat ook de moderne Sprintertreinen toegankelijk zijn.
Op het station Rotterdam Alexander werd ik een illusie armer. Ik zag alleen maar treinen met een hoge opstap waar ik niet zelfstandig in kom. Voortaan moet ik dus bij de NS assistentie vragen. Dat kost de NS per gehandicapte reiziger natuurlijk veel geld.
Dat kan bespaard worden door te zorgen voor treinen, waar je met een rollator, loopfiets of rolstoel wel in kunt. Moeten we tot sint-juttemis daarop wachten en voortaan thuis eten?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jose van Rosmalen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »