We hebben een nieuwe inwoonster: mijn lieve schoonmoeder. Ze is 92 jaar, vergeetachtig, zo nu en dan verward, maar vooral vrolijk. Ze woont bij ons omdat schoonvader acht weken geleden onverwacht overleden is.
Regelmatig vraagt ze: “Hij was 87 jaar hè? En had een hartaanval?” Als we instemmend reageren huilt ze even: “Ik mis hem zo!” Dan wijzen we naar de wolken: “Albert is daarboven, in de hemel en hij wacht op je, samen met je moeder en je vader….”
Dagelijks komt er hulp langs. Ze verlichten het extra werk dat we nu moeten doen. We zijn blij en trots dat we haar in huis hebben genomen. Nu hoeft ze niet haar laatste jaren in een verzorgingstehuis door te brengen.
Heerlijk als je zoiets kunt doen; het is daar, ver weg, heel goed geregeld met dagelijks iemand die langs komt. En wat fijn dat er op de begane grond een plekje voor je lieve schoonmoeder is. Het voordeel van een groot huis, zo zie je maar weer waar het goed voor is. En vooral geweldig dat jullie zo goed met haar overweg kunnen. Lief stukje. 😉